NETFLIX — FILM ORYGINALNY
Nie bądźcie namolni. Zmieniajcie grupy.
Ruszajcie się płynnie, a na pytania
odpowiadajcie zwięźle, bez drążenia tematu.
Moi goście są trochę inni. Rozumiecie, o co mi chodzi.
Upuścisz tacę — po cichu się wycofaj. Ktoś inny przyjdzie
przeprosić i posprzątać.
I żadnej biżuterii.
Bez pierścionków, bransoletek i kolczyków.
Na pewno spiszecie się doskonale.
Dziękuję.
Wina?
Poproszę białe.
Przepraszam.
- Nie szkodzi. - Przeszkadzają?
- Nie, uwielbiam psy. - Naprawdę?
- Mogę go nakarmić? - Zakocha się w pani.
To świetnie.
- Czy mam coś zrobić? - Nie trzeba.
Polubiły panią. Zwykle tak się nie zachowują.
Nie zabieraj butelki.
Przynieś mi ją.
Witaj, Ricardo.
Witam. Napijesz się z nami?
Nie, dziękuję. Mam wywiad. Do zobaczenia za tydzień.
Zamówiłam ci herbatę.
Poproszę też wodę gazowaną.
Nic nie chcesz?
Zdejmij okulary.
Przepraszam.
Tu nie wolno palić.
Niby nie można, ale nie zwracają uwagi.
Chyba że ktoś się poskarży.
Jasne.
W takich miejscach dym zawsze komuś wadzi.
Twoja rodzina nie wie, prawda?
Nie.
Nikomu nie powiedziałaś?
Nie.
Dziwne.
Co jest dziwne?
Jakbym nie istniała.
To dziwne.
Jak mnie znalazłaś? Ludzi próżnych łatwo znaleźć.
Jak weszłaś do mojego domu?
Jeśli ci powiem, ukarzesz za to
- niewinną osobę. - Łatwo było wejść?
Bez problemu. Mogłam pozabijać wszystkich.
Żartuję.
Przepraszam, ale tu nie wolno palić.
Ona powiedziała, że można. - Nie można. - Już gaszę.
Czego chcesz?
Spędź ze mną dziesięć dni.
Co takiego?
Tylko tyle.
Dziesięć dni.
To nie groźba.
Możesz to sobie przemyśleć.
Dziękuję.
Reszta to napiwek.
Ile?
Nie chce pieniędzy.
Dlaczego poszłaś i mi o tym nie powiedziałaś?
- Na litość boską, Anabel. - Chciałam to załatwić sama.
Czego ona chce?
Spędzić ze mną dziesięć dni.
Gdzie?
Nie wiem.
Wyszłam, zanim mi powiedziała.
- Groziła ci? - Nie.
Ile ma lat?
Czterdzieści dwa, może czterdzieści trzy.
Nazywa się Chiara.
To moja córka. Porzuciłam ją, gdy miała osiem lat.
Jesteś pewna, że to ona?
Tak.
Dlaczego?
Dostrzegam w niej siebie.
Może już pani wejść.
Podać coś? Może kawy?
Nie.
Proszę usiąść.
Wezwaliśmy panią, ponieważ chcemy ustalić szczegóły pani...
osobliwej prośby.
Spędzić dziesięć dni z panią Barnuevo.
Tak.
Jak miałoby przebiegać to wspólne przebywanie?
- Przebiegać? - Tak.
Chodzi o rozpiskę...
Nazwijmy to zajęć.
Nie mam takiej.
Nic nie będą panie robiły?
Coś będziemy.
Chcielibyśmy wiedzieć, czy istnieje szybsze rozwiązanie.
Na przykład rekompensata finansowa.
Nie.
A coś innego?
Nie.
Co pani z tego ma?
Proszę zrozumieć, że to dla nas dziwne.
Pojawia się pani znikąd po 30 latach,
żeby spędzić krótkie wakacje z moją żoną.
Gdyby udało mi się znaleźć ją wcześniej, nie czekałabym tyle.
A jeśli odmówi?
Nie wiem. Nie myślałam o tym.
Dlaczego?
Z powodu naszej relacji.
Przygotowaliśmy umowę, która określa, że w zamian
wyrzeknie się pani związku z panią Barnuevo.
Chcemy się upewnić,
że w przyszłości więcej takich próśb nie będzie.
Proszę spokojnie przeczytać.
Nie ma potrzeby.
Coś jeszcze?
Strasznie trudno znaleźć tu miejsce parkingowe.
Nie byłoby problemu, gdybyś przyjechała o czasie.
Dla ciebie też już zamówiliśmy.
Sama chcę.
Mamy ci coś ważnego do powiedzenia.
Rozstajecie się?
Nie.
Umieracie?
Nie. Anabel wyjeżdża na dziesięć dni.
Chcieliśmy ci o tym powiedzieć.
Dokąd?
Chodzi o coś, co może załatwić tylko ona.
Ja nie jestem w stanie pomóc.
O co chodzi?
Halo!
Czemu mi o tym mówicie?
To pierwszy raz.
Mam drugą córkę, której nie widziałam, odkąd skończyła osiem lat.
Poprosiła, żebym spędziła z nią dziesięć dni.
Zwariowaliście?
Bo tak to właśnie brzmi.
- A jeśli cię zabije? - Nie, kochanie...
Mamy wszystko pod kontrolą.
Powiedziałabyś mi o niej, gdyby się nie zjawiła?
Czy nigdy bym się nie dowiedziała?
Później o tym porozmawiamy.
Przepraszam was.
Muszę zapalić.
Dlaczego tak długo jej nie widziałaś?
Wychowywał ją ojciec.
Czemu?
Porzuciłaś ją?
Tak.
To może...
bądź dla niej miła.
Co u Mathieu?
Z moim ojcem nie musisz się spotykać.
Bez obaw.
Co u niego?
Cóż...
nie żyje.
Jak to się stało?
Za dużo palił.
Leży na cmentarzu miejskim, jeśli chcesz go odwiedzić.
Kto tu mieszka?
Ja.
Czemu pytasz?
Sama nie wiem.
Myślałaś, że będzie opuszczony?
Nie wiem.
Oczekiwałaś ołtarzu na swą cześć?
Proszę cię.
Nalej wina.
Ja mam gotować czy ty chcesz?
Możemy robić to wspólnie.
Lepiej podzielmy się obowiązkami.
W porządku.
- Nie masz drugiego kieliszka? - Ja nie piję.
Takie postanowienie.
Napal w kominku.
Zmarzniemy w czasie kolacji.
Pobliska góra blokuje sygnał.
Nie szkodzi.
Ale tam jest zwykły telefon.
Możesz zadzwonić do męża.
Może później.
- Żeby się nie martwił? - Czemu miałby?
Powiedz mu, że jestem normalna.
I że nie chcę cię zamordować.
Czemu stałaś się sławna?
Kariera mojego męża wciągnęła mnie w taki świat.
No tak.
I myślałaś, że minęło już dość czasu.
Nic z tego. Drewno jest mokre.
Dość czasu na co?
Żebym o tobie zapomniała.
Jak poznałaś męża? Jak on ma na imię?
Bernabé.
Jak go poznałaś?
Kiedy odeszłam...
wróciłam na uniwersytet, żeby prowadzić zajęcia
z ekonomii.
Całą grupą chodziliśmy po pracy na drinka.
Wpadliśmy sobie w oko.
Pewnego razu wziął mnie na stronę i zaprosił na kolację.
Czym się zajmuje?
Jest biznesmenem.
Ale już wcześniej był bogaty?
Jego rodzina była.
Wybrał sobie ciebie.
Jak to bogacz.
Nie.
Nie jest taki. Ma wartości...
A twoja córka?
Czym się zajmuje?
Oprócz zabawy z psami.
Robi ładne zdjęcia.
Wiele osób śledzi ją w internecie.
Różne firmy płacą jej, żeby robiła zdjęcia ich produktów.
Wysyłamy ją do Stanów Zjednoczonych.
Pocztą?
Co?
Zabrzmiało, jakby była paczką.
Przeszkadza ci?
Sama wybrała szkołę.
A kto wybrał kraj?
A ty? Co ja?
Czym się zajmujesz? Ja nie...
Nie skończyłam szkoły.
Nie jestem w niczym dobra.
Nędzne prace,
przeciętne związki...
Nic szczególnego.
Nie chcę wzbudzić u ciebie poczucia winy.
Chciałabym móc powiedzieć, że coś w życiu osiągnęłam,
ale tak nie jest.
Osobiste osiągnięcia nie zawsze trafiają do CV.
Ekspertka etykiety.
Niemal uwierzyłam.
To przez tę sytuację.
Nie martw się.
Dziś wystarczy, że pozmywasz naczynia.
Dobranoc.
Miało cię nie być do końca miesiąca.
Poszło szybciej, niż sądziłam.
Jak było na kursie?
Niewart zachodu.
Myślałam, że będzie łatwiej.
Nie mam cierpliwości do długoterminowych zobowiązań.
Poczekaj tam.
Leć.
Natasha!
Cześć!
Natasha.
Chodź do mnie, kwiatuszku!
Cześć!
Dlaczego warczy na mnie, kiedy nalewam sobie alkohol?
Nie znosi pijących.
To nas łączy.
Ślicznotka!
Dziękuję.
Do zobaczenia.
Odezwij się.
Jest pani stąd?
Tu się łatwo zgubić.
Nie byłam tu od wielu lat.
Nie powinna pani biec dalej.
Za Skałą las jest niebezpieczny.
Skałą?
Wielu ludzi się tam gubi.
Dziękuję.
Chodź.
Połóż się.
Zostań.
Połóż się.
O tak.
Chodź.
Nic ci nie jest?
Nic.
A pies?
To suczka.
Wpadła do studni. Musiałam ją wyjąć.
- Zeszłaś do studni? - Tak.
Od wielu dni słyszałam wycie, ale nie mogłam jej znaleźć.
Dziś mi się udało. Prawda, ślicznotko?
Jak udało ci się zejść samej?
Po linie.
Nic mi nie groziło. Studnia nie była głęboka.
Weź szlauch. Pomóż mi ją umyć.
Muszę się najpierw przebrać.
Odkręć wodę i polewaj. Nie zamoczysz się.
Spokojnie.
Zostań tam, to nie zmokniesz.
Śmiało.
Nie bój się.
Dobrze.
Właśnie tak.
Bałaś się, słodziutka?
Myślałaś, że nikt cię nie znajdzie?
Że zostaniesz sama w tej dziurze?
Tak?
Ślicznotka.
Polej mi włosy.
Mam w nich pełno błota.
Zaschło.
Wystarczy.
Dokończmy mycie psa.
Potrzymaj ją.
Tutaj.
Za obrożę.
Mówiłam, że muszę się przebrać.
Ostrożnie.
Nie w twarz.
Proszę cię!
Tylko nie po twarzy!
Mówiłam ci! To boli!
To nic takiego.
Tak się żyje na wsi, kobieto.
Chodź tutaj.
Cały czas tak będzie?
Jak?
Będziesz mnie tak testować?
Tylko żartowałam.
Gniewasz się przez sukienkę?
- Zapłacę za nią. - Jak to?
Na pewno była droga.
To prezent.
Ładny.
Od męża?
Tak.
Ile kosztowała?
Nie wiem. Nie pytam o ceny prezentów.
No tak.
Ale na pewno wyliczasz, ile ludzie na ciebie wydają,
by wiedzieć, jak bardzo cię kochają.
Nie chciałabyś dostać taniej sukienki.
Bynajmniej.
Jasne.
Hej, mała.
Jak cię nazwiemy?
Może być Juliet?
Jak w tej piosence.
Może być Juliet?
Nie?
A może Natasha?
Tak. Natasha.
Będziesz się nazywała Natasha.
Ślicznotka.
Jadę do miasta.
Potrzebujesz czegoś?
Jaka ona jest?
Właściwie to mało czasu spędzamy razem.
Bywa, że w ogóle się nie widzimy.
Wczoraj przyniosła suczkę i kazała mi ją umyć.
Zamieszkała z nami.
Nazwałyśmy ją Natasha.
Zrozumiem, jeśli mi tego nie wybaczysz.
Już wybaczyłem.
Dawno temu.
Dawno?
Wiedziałem od lat.
Przepraszam.
Nie wiedziałem, co robić, więc nic nie mówiłem.
Później o tym porozmawiamy.
A teraz Mama Cass zaśpiewa piękną balladę.
Świetnie, że się dobrze bawisz.
Myślałam, że cię nie ma.
Masz kluczyki? Co?
Do samochodu.
Tak. Wychodzę.
Ładnie wyglądasz. Dokąd się wybierasz?
Nie czekaj na mnie.
Dlaczego nadałaś mi włoskie imię?
Dawno temu jeden aktor miał córkę...
Nie pamiętam, jak się nazywał.
Zawsze chodził w garniturze i okularach przeciwsłonecznych.
Grał w tym filmie ze sprzedawczynią tytoniu.
Kojarzysz?
I tak nazwał swoją córkę.
Jedzie za wolno? Za wolno.
Anabel!
Wysiadłaś podczas jazdy. To niebezpieczne.
Ta karuzela zawsze była do dupy.
Mogłaś mi zniszczyć życie przez to, że lubisz dobre filmy.
Tak się czasem dzieje, gdy ma się znane imię.
Podobno nie pijesz.
Bo nie piję.
Robię wyjątek z okazji festynu.
Jesteś szczęśliwa w nowej rodzinie?
Lubisz popularność? Udzielanie się dobroczynnie?
To dużo pytań.
Znasz mnie. Nie potrafię się skupić.
Nie rozumiem.
Tak.
Łatwo się rozpraszam.
Jako dziecko ciągle się wspinałam.
Byłaś cichą dziewczynką.
Nie.
Później nie.
Nie szło mi w szkole.
Celowo gubiłam zabawki. Wspinałam się na drzewa
i przesiadywałam na samej górze.
Nie odpowiedziałaś.
Jesteś szczęśliwa?
Mój mąż o tobie wiedział.
Od wielu lat.
Dziś to odkryłaś?
Za Marcella Mastroianniego.
Zadaj mi jedno pytanie. Jakie tylko chcesz.
Obiecuję, że odpowiem szczerze.
Czy ktoś jeszcze wie?
- O czym? - O tej wycieczce.
Na przykład kto?
Nie wiem.
- Idę potańczyć. - Przepraszam.
Chciałam zapytać o coś innego.
Przepraszam.
Wracajmy do domu!
Puść!
Kim ona jest? Czego chce?
Nie znam jej.
Nie znam ważnych ludzi.
Nie chcę już tańczyć.
Jeszcze?
- Chiara? - Nie.
Umieram.
Nie, kochanie. To przez alkohol.
Nie chcę umierać.
Chcesz iść spać?
Nie.
Wróciłaś?
Dziwka.
Szuka pani czegoś?
Nie chcę przeszkadzać.
Proszę powiedzieć.
Kilka lat temu poznaliśmy z mężem człowieka, który tu mieszkał.
Słyszeliśmy, że zmarł.
Mieszkał w domu za lasem.
Pan Mathieu?
Tak.
On żyje. Mieszka z żoną w Paryżu.
Kiedyś często odwiedzał córkę, która wciąż tu mieszka.
Znam ją. Mogę panią tam zabrać.
Nie trzeba. Znałam tylko jej ojca.
Dziękuję.
- Zaparzyłaś herbatę? - Tak.
Jak się czujesz?
Lepiej. Dziękuję.
- Zjadłaś coś? - Trochę.
Tylko trochę? Pewnie umierasz z głodu.
Dlaczego?
Spałaś przez dwa dni.
- Dziś nie jest sobota? - Nie, jest niedziela.
Niedziela? Cholera.
Niedzielne popołudnie.
Coś nie tak?
Nie.
Gdzie jesteś?
Tutaj.
Wejdź.
Film!
To tylko slajdy. Przykro mi.
- Myślałam, że już się ich nie używa. - Bo to prawda.
Chcesz wiedzieć, czemu odeszłam?
Z czasem zaczęłam się zastanawiać,
co sobie wtedy myślałaś.
Pamiętasz, co zrobiłaś w dniu wyjazdu?
Nie.
Ja tak.
Nałożyłaś makijaż.
Zostawiłaś...
Zostawiłaś kosmetyki na wierzchu,
jakbyś wyjeżdżała w pośpiechu.
Rozumiem.
Zatrzymaj.
Cofnij.
Jeszcze.
Jak to możliwe?
To ja, w ciąży z tobą.
A ty stoisz obok mnie...
i jesteś w moim wieku.
Jak to możliwe?
Eksperymentowałam.
Coś cudownego.
Jak paradoks czasowy.
Jak to zrobiłaś?
Wycięłam siebie i wkleiłam.
Nie.
Widzę zrozumienie, perspektywę.
Ideę, tęsknotę.
- Bredzisz. - Nie.
Ile miałaś wtedy lat?
Nie pamiętam.
Twoja twarz powinna zdobić okładki magazynów.
To przez heroinę.
- Co? - Heroinę.
Skończyłam z tym.
Wtedy brałam, ale już jestem czysta.
To była faza nastolatki.
Zakochujesz się, on cię prosi, byś wzięła dla niego,
a potem nie możesz przestać...
Dość tych paradoksów czasowych.
Chcę przeprosić.
Nie chcę, żebyś to robiła.
To czego chcesz?
Po co tu jestem?
Nie czuję się za dobrze.
A jak się czujesz?
Jakby te zdjęcia ożywały.
Pozwól im.
Byłam tam.
Byłam tam z twoim ojcem.
Nieprawda.
Musieliśmy wszystkich okłamywać.
Nikt się nigdy nie dowiedział.
Jak tam było?
Nie da się tego opisać.
To trzeba przeżyć samemu.
Słyszę wszystko. Anabel.
Co?
Słuchasz mnie?
Oczywiście.
Parę miesięcy temu dowiedziałam się...
że coś mi dolega.
Jest tam kto?
Chiara?
Jesteś chora?
Jeśli wciąż masz halucynacje, zjedz więcej cukru.
Sprowadza na ziemię.
To jest powód, prawda?
To dlatego tu jestem.
Potrzebujesz mnie.
Chciałam, żebyś mi pomogła w dekorowaniu.
Na co chorujesz?
To coś poważnego?
Lepiej idź do łóżka.
Umrzesz?
Mam nadzieję.
Nie chcę dożyć 90 lat.
Jaki wiek jest dobry na śmierć?
Nie wiem.
Powiedz.
Jaki przychodzi ci do głowy?
Osiemdziesiąt pięć.
Tak. Osiemdziesiąt pięć.
Mam się tobą zaopiekować?
Chcesz, żebym została kilka dni dłużej?
Powiedz, co mam zrobić.
Nie rozczulaj się, bo mam ochotę cię opluć.
Rozumiem twoją złość.
Niczego nie rozumiesz.
Kobieta porzucająca ośmioletnią córkę
niczego nie rozumie.
Zupełnie niczego.
Ktoś, kto zostawia dziecko przy oknie,
by czekało na jej powrót całe życie.
Czasem upijam się i przesiaduję tutaj.
Całymi godzinami!
Siedzę tu od ósmego roku życia, kretynko!
Przepraszam.
Krwawisz. Przepraszam.
Co mam zrobić?
Trzeba zatamować.
Podejdź do mnie.
Kiedy zabiorę rękę,
przyłóż do rany i uciskaj.
Nie chcę cię skrzywdzić.
Już.
Kiedy krwawienie ustanie, przynieś mi coś mocnego na ból.
Znajdzie się.
Co chcesz jutro robić?
Sieję nasiona, które niedawno kupiłam.
Dzwonki.
Takie kwiaty.
Będziesz przyjeżdżać, żeby podlewać je co weekend?
W takim klimacie nie trzeba.
Nie lubię kwiatów.
Są wytrzymałe. Zniosą trudne warunki.
Lepiej wracaj.
Dokąd?
Do swojego życia.
Byłaś wspaniała. Dziękuję.
Ale już wystarczy. Taki miałaś plan?
Nie miałam żadnego.
Dlaczego chciałaś, żebym tu przyjechała?
To był błąd. Przepraszam.
Jestem tu od tygodnia i wciąż nie wiem dlaczego.
Co mam ci powiedzieć?
Wszystko poszło nie tak. Przepraszam.
Powiedz w końcu, czego chcesz.
Czy właśnie o to chodziło? Zobaczyć mnie taką.
Wiedzącą, że mi nigdy nie wybaczysz.
Wybaczyłam ci już dawno temu. Nie jestem na ciebie zła.
W takim razie...
co mam zrobić?
Powiedz w końcu.
Wyjedź stąd.
Proszę.
W szpitalu wszystko mi powiedzieli.
O twojej chorobie.
O bólu i o czasie, jaki ci pozostał.
Widzisz? Niepotrzebnie posadziłaś kwiaty.
Co mam zrobić?
Zjedzmy obiad.
Masz ochotę?
Na grilla?
Chodź.
Ale kiedy jutro się obudzę, ma cię już nie być.
Czego chcesz?
Spójrz.
Tu rozpalimy ogień.
Wieje, ale damy radę.
Tak to już jest.
O nic więcej nie chodzi. To wszystko.
Chcę tylko pomóc.
Na pewno chcesz wiedzieć, czego chcę?
Oczywiście.
Naprawdę?
Tak.
Jeśli odmówisz, wyjedziesz.
Zgoda.
Witaj.
Czemu jesteś tak lekko ubrana?
Nie wiedziałam, że tu będzie tak zimno.
Mieszkańcy Paryża nie wiedzą, jak się ciepło ubrać.
Skądś to znam.
Ty to powiedziałaś.
Dlatego wyjechaliśmy. Moi rodzice cię znienawidzili.
Nie lubili mnie już wcześniej.
Byłaś buntowniczką.
Jak to się u ciebie mówi?
„Szajbuską”.
Właśnie.
„Szajbuską”.
A teraz?
Skończyłam z tym.
Ktoś taki jak ty nie zjawia się nagle po 35 latach.
Szukałam twojego grobu, ale go nie znalazłam.
Rozumiem.
Okłamano mnie.
To podobno objaw kreatywności.
Kłamanie?
Nie.
Ubarwianie życia intrygami.
Zawsze to lubiłaś.
Co?
Intrygi.
Musisz wyobrażać sobie, że to, czego chcesz, jest gdzie indziej.
Gdzie?
Wszędzie, tylko nie tutaj.
Proszę pana!
Chowasz do mnie urazę?
Nie.
Dlaczego?
Zmieniła się.
W co?
W nieruchome wspomnienie.
Zawsze mówisz tak, że nic nie rozumiem.
Niektóre wspomnienia się ruszają i pomagają nam żyć.
A inne...
zastygają.
Te bolesne.
Jeśli nie wprawimy ich w ruch, ciągną nas na dno.
Poprosiła mnie, żebym...
Wiem.
Mnie nie pozwoliła.
A chciałeś?
Tak.
Ale zaprosiła mnie tylko na kolację.
Życzyła mi dobrej nocy, jakbyśmy się mieli nazajutrz zobaczyć.
Nie pożegnałeś się?
Tak jest lepiej.
Co?
Nie żegnać się.
Coś o tym wiesz.
Nie zrobiłam tego ze strachu.
Zrobiłaś to, bo taką podjęłaś decyzję.
Nic nie mogło cię powstrzymać.
Podobnie jest z nią.
Nie.
Odeszłam...
bo chciałam czegoś więcej.
I dostałaś to?
Tak.
Ale człowiek nigdy nie ma dość, Mathieu.
Nigdy.
To męczące.
Widzisz?
Wszyscy zasługujemy na odpoczynek.
Dziękuję. Reszta dla pana.
Chiara?
Dlaczego tu leżysz?
Chodźmy do domu.
Jestem zmęczona.
Pomogę ci się położyć.
Nie.
Jestem zmęczona.
Ostatni wysiłek.
Dasz radę?
Chodź. Mamo...
Tak, dziecko?
Rozumiem.
Co?
Wszystko.
Nie boję się.
Nie patrz na mnie.